9/10/2009 - manolya delirmeden...

     manolya delirmeden

    son kezdi bilemezdi

    bir dikiş iğnesinin

    yurdundan

    geçen  gözleri..

 gökyüzü dedi ne kadar dar

 genişleyen odalarda daralan

 ve daralan gögüskafeslerimiz

 bu muydu benim sonsuzluğum 

 ufkum...

 şimdi ne o dikiş iğnesi

 ne o  retinadan

 sürgün gözler .ve titreyen  fer

 ne  o odalar ve ağlayan ter

     geç bi ölüm 

     kardeşim yoldaşım

     eksik sevgilim

  gel bu mevsimi bıçaklayalım

                                       sabahattin umutlu