20/7/2007 - karalamalar

                        karalamalar – ıı

sanmadın.

yaşadın.

“hayat bir mantar

gelecek gazoz kapağı.”

telörgüye koşan son insanın içsesinden arta kalan

en son sözleriydi bunlar.

zamanın mekana

mekanın zamana vidalandığı

yangınlara boğulmuş bu yeryüzü akşamında.

içinde bütün nehirlerin öldüğü o çocuk...

sanmadın

şişe ile mantar arasına sıkışıp kaldığını ömrün.

mantar zorlandı durdu.

yüklendin.

denedin.

başka bir boyuta aceleydin.

elzemdin.

yerinde dönenip duruyordun.

düşüyordun.

içinden geldiği gibi olmasa da

içinden geçenleri bir bir yaşadın.

atlanmış. ergeçilmiş hiçbirşeyin kalmadı mı.

yanıldın.

sürekli bir hücumdu duvara doğru attığın her adım.

mantar çürüyordu.

duvar duvara hücum hücuma ekleniyordu.

adımların sıklaşıyordu. kalp atışların daha bir.

bazen bir tuğla düşer gibi oluyordu.

sanmıyordun.

içine yeni bir duvar örülüyordu.

yıkılan her duvar başka bir duvarın sesi oluyordu.

mantar çürüyordu.

sanmadın

bir gazoz kapağının sadece gazoz ve kapaktan ibaret olduğunu.

gazoz ve kapak ayrılınca bitiyor muydu her şey.

belki de serüven yeni başlıyordu.

gazozun mu kapaktan kapağın mı gazozdan ayrılması zordu.

bu soruyu öyle bir sordun ki kendine.

anladın.

hep şişeymiş oysa terk eden.

gazoz ve kapak bir yana

şişe başka bir yana.

umutsuz bir aşktı bu.

böyle sürer dururdu.

gazoz ile kapak

şişe ile gazoz arasında.

şişenin her gece olmasa da birçok geceler

başka bir kapakla görüldüğü olduğu.

bu aşk daha çok şişe ile kapak arasında yaşanırdı.

işte arada bir de gazoz ile kapak arasında buna benzer

bir şeyler görülürdü.

birbirlerine değdikçe tenleri ısınırdı.

bu daha çok bir yolculukta olurdu.

ne yol uzun ne de yolculuk uzun sürerdi.

öyle uzun süren bir sevişme hiçbir zaman görülmezdi.

haz yaşanırdı. yoğundu.

doyuma ulaşmak ise zordu. imkansızdı.

zaten o kadar da ayrı dünyaların insanları olamazlardı.

ama aşk bitmezdi.

gazoz kapağın

kapak ta gazozun gözyaşlarına tahammül edebiliyordu.

sonra yollar ayrılırdı.

ve herkes başka bir yana

aşk ortada kalırdı.

yetim kalmazdı.

bakılırdı. görülmese de bakılırdı.

anladın.

bu aşk umutsuzdu. süreğendi.

üç koldan yaşanırdı.

“kimse kimsenin olmazdı”

aşk.yaşanırdı.

üç koldan üçüncüsü biraz uzakta kalırdı.

hayır seyirci değil.

ikisinin arasında sırılsıklamdı.

herkes başka bir yerde

başka biriyle buluşurdu.

zaman mekana mekan zamana engel değildi.

birgün biryerlerde başka bir buluşma olurdu.

işte sen.

bir sokak arasından geçip giderken

ve daha çok bir çıkmaz sokaktan çocukları görürdün.

ve çocukların ellerinde taşlarla ezerek dümdüz ettikleri gazoz kapaklarını.

gelecek iplere dizilmiş halde çocukların ellerindeydi işte.

şaşırmaz mıydın.

onunla oynardı çocuklar.

oyuncaktı o.

gelecek bir oyuncaktı.

anladın.

bu gazozlar. bu kapaklar. bu şişeler. bu mantarlar

hepsi de bir oyuncakmış.

onlarla senin bu kadar sıkı fıkı olmanda kendi iç sesinde

süregiden bir oyunmuş.

bu oyunda aşk hep ortada kalırmış.

yetim kalmazmış.

yaşanıp gidermiş.

yaşatılıp gidermiş.

bakılırmış. görülmese de bakılırmış.

aşk üç koldan biri gibi sokakta kalırmış.

ve bir tarihte

ve bir sokakta

ve bir delik deşik

ve bir son

işte o çocukların ellerinde görülmüş

anladın.

her şey bir oyuncakmış.

her şey bir oyun.

sanmadın.

yaşadın.

hayat bir mantar.

gelecek.  gazoz kapağı gibi de değil. yanıldın.

                            1994 istanbul